Treason as a plot device

I have yesterday watched Battlestar Galactica episodes “The Oath” and “The Blood on the Scales”. They were two best episodes since the very first “Miniseries” - the story of original Cylon attack on the Colonies. I realized that to a large extent this was due to the fact that it deals with insubordination and treason. But to make it even more moving you cannot help but feel sympathy or at least understanding to the traitors.
The Battlestar Galactica is a show with powerful, memorable characters. Each has an agenda, personal beliefs and some dirty secret. There is a lot of filler episodes that are not so interesting but help build the story arc and highlight some issues that will spring characters to action no matter the consequences. I think that there is something incredibly wicked in creating a plot where we see characters that we care about do something abominable because they firmly believe that this is the only way to save the day. And then watch as their hopes are crushed and they see how they were fooled by unscrupulous villains.
The treason or betrayal was always something the kept me turning the pages of the book or stare at the screen with an unmatched consequence. Especially, when traitor's think they do a good thing. I was so emotionally invested in the story of BSG as I was in Vernor Vinge's “A deepness in the sky” for the similar reasons. I couldn't stop myself waiting for a resolution of story – the day of reckoning. To watch the bravery and sacrifices of people that lost everything, but had a will to carry on and ensure that the justice will prevail.
I am now preparing to run “Burning Empires” RPG again and the nature of this game makes it so easy and so tempting to use similar themes. Who nows, perhaps even create such an incredible emotional tension.
If you have not seen “BSG” - these two episodes alone are worth to watch the whole thing. As great as the series is - I think these are unmatched. If you are for some more intellectual and even more gripping story – do yourself a service and read “A deepness in the sky”

Podcasts you might like

I decided to compile a short list of my favorite podcats in different categories.
So here it is, enjoy!

Science

Most of the podcasts I listen deal with science, the winner of this category is:
"Radiolab", which presents science topics in a fascinating way. It is simple, funny and engaging. This is a show made by a professional radio station so the quality is top notch. My favorite show was on Parasites (aired on 080909).
If you want to be on top of the hot science news I recommend “Nature” podcasts. They present results of cracking research published by the “Nature” journal. It is more technical than Radiolab but a must for serious science geeks.

Short stories

This is a hard category – there is a few podcasts that I absolutely love but one is closest to my heart -
Escapepod - a fantastic selection of best short science fiction stories. My favorite is Ted Chiang's “Exhalations”(episode 194).
The most funny podcast that I have to mention is “Drabblecast”. It is weird and wonderful.

History

Here the winner is Hardcore History - The ghosts of Ostfront episodes were simply amazing.

Boardgames

Well, guess what – of course I had to pick Dice Tower. Tom and his co-hosts are very knowledgeable and they put hell of a show if you are into Boardgaming hobby.

RPG games

This is hard. There are many but I like Yog-Sothoth the most. It deals with Call of Cthulhu and all the things Lovercraft and is done with zest and unmatched British humor.
I would be unjust if I did not mention other that I loved but sadly are now defunct - “Durham 3” that taught me a lot about Indie gaming and “Sons of Kryos” - a lot of good RPG advice. On the brighter note “The game master show ”seems to do a fine job. Finally, I will mention “The voice of the revolution” that presents all the weird and wonderfull Indie games.

Skepticism

This is a topic close to my heart. Popularization of science and fighting the anti-science is important and interesting subject. My beloved podcast in this category is “The skeptic guide to the universe” - made by intelligent, competent and most importantly funny crew. I love their interesting discussions on current scientific progress and controversies. They did a great reporting on a “climate gate” and their quizzes are really challenging. Listen to it even if you think you do not like science.
I have to mention here also “Skepticality” - they were one of the first podcasts I started to listen to and I still have them in a high regard.

Neal Stephenson makes you smarter

I love books by Neal Stephenson. Now, I have said it. Make no mistake - I am not objective. I have enjoyed all of them – starting from “Snowcrash”, through “Cryptonomicon”, “Baroque Cycle” and even “In the beginning there was a command line”. This book was the last drop that pushed me irrevocably on my way toward Linux and Open Source. I love his prose so much that I decided not to read “Diamond Age” so I will always have one more yarn of his to read in case of emergency. So be warned - I am a hopeless Fanboy.
I have finished reading his latest book “Anathem” - and I feel I need to share my thoughts on this wonderful book.
It is a behemoth. Counting almost 1000 pages of dense prose that deals with complicated ideas. It is certainly not as intimidating as “Baroque cycle” but one has to approach it with a healthy dose of respect. This assessment was quickly confirmed by first fifty pages of the book. It was hard and confusing. I did not give up – I am a seasoned reader of Stephenson's works, so I fully expected that a fair amount of mental work is in order. There is a heavy use of made up words and the world presented in the story is strange and exotic. Nevertheless any self respecting fan of SF should be able to go through this rather daunting beginning without too much trouble.
This work pays off. Neal Stephenson takes a reader on an incredible ride, rich in ideas dealing with philosophy, mathematics, science and history. This is what makes this book great and memorable read. Sure, I love gun blazing, fast paced stories as much as anyone else. Anathem has certainly its share of such moments but the pacing of the story is rather slow. What is important in the novel are ideas – the story and characters serve to present these ideas. And Anathem is doing this task very well.
Come to think about it – most memorable books are not necessary those with a great plot but those that left me with my jaw dropped and head buzzing. That is one thing that SF seems to be so uniquely suited for. A knowledgeable author can take our current knowledge and project it into the future trying to show how societies and humans could be influenced by technology and science. That sound fairly obvious but I have a feeling that only few authors really does it well. Think about Asimov and psychohistory - I agree, the premise was unrealistic but still it left me wondering about shaping the history and how and if dangers of the future can be averted. What about Dune? Sure the story was great, but how much time did I spend thinking about terraforming of the Dune and biology of Shai-Hulud or a question what can cause humanity to renounce thinking machines? “The Mars Trilogy” by Kim Stanley Robinson inspired me to think about alternative economies as did Bruce Sterlings “Distraction”.
I am fully convinced that “Anathem” belongs to the above mentioned category. Stephenson created within this story a framework to discuss wide array of subjects from purely scientific such as platonic world of geometrical objects, quantum theory, a nature of the Universe to more mundane – rise and fall of the civilizations and position and value of religion in the society. He was able to put a bold new spin on these subjects. Not in a form of immediately testable scientific hypotheses, for sure. I think that he delivered an approachable and fascinating treatise on some of the more wild ideas that physicists are discussing over drinks after official part of the scientific conference is over.
I will most certainly read “Anathem” again - I doubt I was able to grasp all the ideas contained in this book.
To illuminate this problem I will mention that while reading, I had a vague recollection that some of the discussions on consciousness the characters were having sonded very similar to the arguments presented in the “Emperor's new mind” by Roger Penrose. Well, as I found out after browsing “Anathem” website, Stephenson used this and many, many more books to meticulously construct his world and the story. It makes me feel deepest respect and admiration to the work that was put into creating “Anathem”. It also explains that his books are released so rarely.
I should criticize this book a bit – it is not perfect but I must add that I would not have it any other way. It is Stephenson - I like his slow, meandering style, long digression and feeling that I am learning a lot while reading.
The things that could be better are mainly characters. They well likable and interesting but not very memorable. In large part characters served to present ideas and not “human drama”. There is certainly a romance and hard choices, parts were I laughed and even when I felt like crying but there are writers that are doing this things much better than Stephenson. What he is doing best is to amaze the reader and make him think. All in all – after reading “Anathem” I felt smarter – and this is always a good sign.
And that is why I hope there will be more books by him. I will buy and read them no matter what most of the SF readers think.

Polcon 2009

Polcon to ogromna impreza. W Łodzi odbywała się po raz pierwszy, chociaż to właśnie w tym mieście 25 lat temu podjęto decyzję o organizacji corocznych zjazdów polskich miłośników fantastyki. W tym miejscu należy podziękować Politechnice Łódzkiej, która udostępniła konwentowiczom sale wykładowe „Lodexu” - pofabrycznego Budynku Trzech Wydziałów. To zresztą coś niesamowitego: zdaje się, że uczelnie techniczne są tymi, które najbardziej aktywnie wspierają różne przedsięwzięcia kulturalne (i nie tylko), w których maczają palce ich studenci. Wynika to zapewne z potrzeby uzyskiwania rankingowych punktów za kulturę i ogólny rozwój, ale motywacja jest w tym przypadku nieważna. Chyba zaczynam darzyć politechniki, a w szczególności tę łódzką, poważnym uczuciem. Może z tego jakiś związek będzie, np. na FTIMS-ie (Wydział Fizyki Technicznej, Informatyki i Matematyki Stosowanej)? Zobaczymy.
Potężna impreza, jaką okazał się być Polcon, składała się z bloku gier (w tym: LARP-y, gry planszowe i komputerowe), targów fantastyki, klubów konwentowych ze sprzyjającą długim posiedzeniom atmosferą, no i dla mnie najważniejszego - programu. Polcon bowiem to wspaniała konferencja popularyzująca wiedzę różną. Oczywiście nie jest to konferencja naukowa (z wyjątkiem paneli poświęconych Gwiezdnym Wojnom), ponieważ rzadko kiedy można zweryfikować wiedzę przekazywaną przez prelegenta. To właśnie bardziej popularyzatorstwo i przedstawianie ciekawostek. Dlaczego z wyłączeniem Gwiezdnych Wojen? Ponieważ zarówno prelegenci tego bloku, jak i ich słuchacze różnią się zwykle w opiniach, a większość z tych prelekcji to prawdziwe bitwy na wiedzę o filmach Lucasa i całym uniwersum Star Wars.
Polcon 2010 odbędzie się w Cieszynie (26-29.08.2010) i już dziś serdecznie na niego zapraszam. Mnie samej miło będzie sprawdzić, jak to miasto zmieniło się od 2004 roku, kiedy byłam tam na festiwalu Era Nowe Horyzonty.

Przejdźmy do najważniejszego, czyli programu. Blok naukowy, literacki, dziecięcy, Star Wars, główny, kultury japońskiej i komiksu, konkursowy i dwa poświęcone RPG. Sporo tego, dlatego przedstawię tylko niektóre spotkania i wykłady.

Czwartek:

1. „Lilith - demon, czy emancypantka, czyli o tym, co spotyka kobietę, która sama wybiera, jak i z kim” (prowadzenie: Klaudia Heintze). Tytuł jasno wskazywał, iż można spodziewać się feministycznych wyskoków. Spotkało mnie jednak miłe zaskoczenie. Wykład wzbogacił moją wiedzę na temat kulturowych innowacji chrześcijaństwa, a w szczególności katolicyzmu. Chodziło o erotyczne demony, których - jak się okazuje - było całkiem sporo. To tyle, jeśli chodzi o współczesne stanowisko niektórych postępowych księży twierdzących, że katolicyzm nigdy nie uważał seksu za zło. Ciekawa kwestia do rozmyślań przy kominku. Aha - zapomniałabym! Dla wszystkich, którzy zastanawiają się, dlaczego Bóg stworzył Adama i Ewę, a nie dwóch Adamów, czy dwie Ewy - na początku byli Lilith i Adam, potem doszła jeszcze Ewa. Całkiem nieźle, jak na początki ludzkości.
2. „Medycyna w świecie Gwiezdnych Wojen” (Anna Chlebicka). Bardzo dzielna prowadząca, która musiała zmagać się z nawałą pytań i sprostowań miłośników Gwiezdnych Wojen. Interesująca obserwacja - zdaje się, że większość fanów sagi Lucasa opowiada się za Ciemną Stroną Mocy. Ach, te czarne charaktery i ich emocje!

Piątek:

1. „Wyjątki z historii anatomopatologii” (Marcin Zaród i Joanna Filipczak). Prelegenci ze swadą przedstawiający najciekawsze momenty rozwoju patologii (początek XX wieku) polecili lekturę książki „Stulecie detektywów” Jürgena Thorwalda.
2. Spotkanie z Łukaszem Orbitowskim. Niesamowity człowiek! Zapraszam do lektury jego bloga (http://carpenoctem.pl/wordpress/orbitowski/). Co prawda sam autor powtarzał, że jego wpisów nie należy traktować zbyt poważnie, ale naprawdę warto tam czasem zajrzeć. Uczestnicy spotkania mieli szczęście - na sali znajdował się Maciej Parowski, więc Orbitowski opowiedział o swoich początkach (opowiadanie „Droga do modlichy”) i o tym, jak to po radzie Parowskiego wprowadził do pierwszych opowiadań wyraźny wątek fantastyczny. I tak to się zaczęło. Ciekawostka: Orbitowski jest współscenarzystą „Hardkor 44” (tytuł roboczy) Tomka Bagińskiego i zdradził, że scenariusz filmu jest już prawie gotowy. Obiecał też, że „Widma” będą gotowe przed wejściem „Hardkoru” na ekrany. Przypomnijmy - „Widma” to coś, co może spodobać się wszystkim, którzy lubią historię alternatywną. „Widma” są dużym projektem - pierwszy rozdział liczy sobie ponad sto stron, a rozdziałów ma być siedem, może osiem. Warszawa lat pięćdziesiątych, ulicami przechadzają się Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Gajcy i wielu, wielu innych, których dobrze znamy z lekcji języka polskiego i historii. Powstania Warszawskiego nie było. Świat jest inny – nie wiadomo tylko, czy lepszy.
3. „Scenariusz. Komiks. Powieść. „Burza” 20 lat później” (Maciej Parowski) - tak właśnie się zaczęło: najpierw jako scenariusz komiksu, później nawet filmu. Po dwudziestu latach przekształciło się w powieść (zostanie wydana przez Narodowe Centrum Kultury pod koniec 2009 roku). Należy w tym miejscu wspomnieć o trwającym jeszcze konkursie NCK: „Zwrotnice czasu” (szczegóły na stronie: http://www.zwrotniceczasu.nck.pl/). Wszystko zaczęło się właśnie od „Burzy” i pewnego komandosa, który Parowskiemu opowiedział o męczącym go pomyśle: we wrześniu 1939 roku nad Polską przechodzą gwałtowne ulewy. Niemiecki Blitzkrieg grzęźnie w błocie. Polska wygrywa wojnę z Niemcami! Parowski zdradził kilka scen z powieści (są wspaniałe!). Właściwie był gotów opowiedzieć ją całą, ale niestety pilnowali go ludzie z NCK. Dość już użalania się nad sobą! Może i jest w tym czytelna dla każdego ironia, bo przecież tylko zrządzenie losu mogło wtedy Polakom pomóc, ale co tam!
4. „Średniowiecze: wojna i oręż” (Michał Wnuk) - bardzo przyzwoite. Bez szaleństw, ale jednak prowadził to człowiek, który udzielał się w ruchu rycerskim i wie, jak niewygodna potrafi być tarcza i że wcale nie tak łatwo zgruchotać komuś rękę czy żebra.
5. „Magia Kina - czyli jak Industrial Light and Magic zmieniało oblicze srebrnego ekranu” (Łukasz Grabczyński). Jak z bandy dzieci-kwiatów zrobić porządną firmę od efektów specjalnych? Trzeba poświęcić dziesięć lodówek (na eksperymentalne sprawdzenie tego, jak spadają z różnej wysokości), nabawić się nerwicy i być tolerancyjnym na używki. Lucasowi to się udało. To tak naprawdę cud, że Gwiezdne Wojny (epizod IV, V i VI) udało się zrealizować. Anegdotka: Lucas z żoną montowali wersje dubbingowe do Nowej Nadziei. Stracili poczucie czasu, a gdy w końcu zgłodnieli, wyszli z domu nie mając pojęcia, jaki jest dzień. W drodze do fast-foodu zauważyli tłum przed kinem. Żona sprawdziła, co to za premiera. Wróciła i mówi: „To Gwiezdne Wojny”. „Aha - to mój film”, odpowiedział spokojnie Lucas, po czym oboje wrócili do montowania.
6. „Odbicie faszyzmu w Universum Star Wars” (Tomasz Wolski). To było naprawdę przykre. Pewnie przez to, że piszę pracę magisterską o wybielaniu się Niemców w filmach (nie udało mi się udowodnić wojowniczej tezy o tym, że zakłamują historię) i dużo naczytałam się o faszyzmie i jego niemieckim wydaniu. Przykro było patrzeć na proste porównania w prezentacji w powerpoincie: zdjęcie Hitlera, obok zdjęcie Palpatine i podpis: „Obaj w drodze do władzy byli kanclerzami”. Albo: nazistowska swastyka obok symbolu Imperium, czy też oficer Imperium obok esesmana i tym podobne. Szybko się zniechęciłam i poszłam na równoległą prelekcję.
7. „Średniowiecze: kościół i krucjaty” (Michał Wnuk). Ciekawostka: wcześniej nie zwróciłam na to uwagi – dla Turków ciężkozbrojni rycerze z zachodniej Europy byli nowością. Wpakowali w takiego jednego z drugim kilkanaście strzał, a on dalej jechał na tym swoim dużym koniu. Z tego, że pokój boży był całkiem niezłym wynalazkiem też wcześniej nie zdawałam sobie sprawy. Niby dużo wiem o Średniowieczu, ale jednak tych różnych ciekawostek jest tyle, że całe życie można się nimi karmić.
8. „Jak nakręcić kulturę - wszystko o NCK” (Marek Horodniczy). Znajduję się na etapie fascynacji tą instytucją. Nie tylko dlatego, że dostałam wspaniałe plakaty promujące 70. rocznicę wybuchu wojny („First to Fight”, „Honor”, „Zaczęło się w Polsce” - niestety, hasła wymyślił IPN, tak samo, jak całe obchody. Na szczęście promuje to NCK, który – miejmy nadzieję – nie przekształci się w zajadłe monstrum przypominające Ministerstwo Prawdy Orwella. Przy okazji - przyjrzyjcie się budynkowi IPN, jak będziecie w Warszawie). Pozdrawiam Narodowe Centrum Kultury z tego miejsca. Uważam, że to wspaniała organizacja, której pracownicy wykonują kawał dobrej roboty – nie tylko dla siebie i szefa, ale też dla Polski.
9. „Star Wars: konkurs wiedzy o sadze filmowej”. Pozytywni wariaci! Zabiło mnie już pierwsze pytanie: „Jakie przekleństwo pada w V części sagi?”.
   

Poza tym można było dowiedzieć się prawdy o Robin Hoodzie i Janosiku („Nasi właśni wrogowie... publiczni”), o steampunku („Ale o co chodzi z całą tą magią wieku pary”), Diunie („Akademia Sardaukarów, czyli diunowy turniej wiedzy”), czy kinowej fantastyce naukowej („Od Meliesa do Kubricka: SF w historii kina”; tu ważna uwaga - gdyby tak usiąść i na spokojnie się zastanowić, to każdy fan mógłby coś na ten temat wykombinować. Kamienie milowe przecież znamy: tricki Meliesa i jego „Podróż na Księżyc”, potem „Metropolis” i „Aelita”, radiowa adaptacja „Wojny Światów” Wellsa dokonana przez ekipę Orsona Wellesa, po drodze „Frankenstein”, zmieniająca się pozycja naukowca, „Star Trek”, „Odyseja Kosmiczna”, „Diuna”, „Gwiezdne Wojny” i całe Kino Nowej Przygody).

Taka niby-konferencja naukowa, ale wokół krążyli Rycerze Jedi i Sithowie, hobbit, jakiś średniowieczny rycerz, a nawet elfy. Na Polconie spotkać można całe rodziny (przekrój wiekowy? Mniej więcej od dwóch do 80 lat), niegroźnych szaleńców, miłośników piosenki poetyckiej i fanów ciężkiego metalu, studentów i korpoludki. Jeszcze nigdy nie czułam się tak bezpieczna w łódzkim parku – te miecze świetlne, blastery i łuki robiły swoje. Miło i sympatycznie – ludzie pozytywni nawet po kilku głębszych. Uczestnikowi Polconu, jak i gościowi, towarzyszy pewność, że nic złego nie może go spotkać i że ten z długimi uszami, który tak strasznie przeklina, to robi to nie po to, by odstraszać, ale żeby dosadnie wyrazić swoją dezaprobatę dla wyniku rzutu kostką. I te kilkadziesiąt minut rozprawiania o tym, że rzuciło się nie ten czar co trzeba... Polcon to niepowtarzalne przeżycie.

I co, wiecie już, jakie to było przekleństwo? To z Gwiezdnych Wojen? Nie martwcie się – ja też nie wiem. Na szczęście to nie dyskwalifikuje do uczestnictwa w Polconie. Zapraszam do Cieszyna i bardzo dziękuję Łodzi! Było cudownie.

What is a right thing to do?

I have finally seen a “Watchmen” movie – an adaptation of a comic book under a same title created by Alan Moore and Dave Gibbons. Prior to that I had also a dubious pleasure of watching Inglorious Basterds created by Quentin Tarantino. I feel this way. Both Watchmen and Basterds are very intense visual experiences. Both are action movies that are more dialogue heavy than one could expect from action flicks. The first movie deals with the problem what world would be like if costumed heroes would really exists? It also deals with the main scare of the cold war epoch – the threat of nuclear annihilation. This motif is mirroring the one presented in “V for Vendetta”, a comic book that describes Nazi-like regime in the world after the nuclear apocalypse. Fortunately, this bleak possibility seems to have disappeared from our consciousness, which perhaps blunts the impact of the “Watchmen” story. In “V for Vendetta” movie adaptation the source of threat is more modern – terrorism and disproportionate response to it. In “Watchmen” the producers stayed true to the original. I think that the chief reason that I was moved by the movie was that characters were so believable. It really is a depiction of the world that could exist. The heroes we follow are not black and white characters we are used to see in this type of summer block busters. What sort of superhero murders his pregnant former lover only because he does not need her “service” anymore? Is he then really a scumbag that we should not feel any pity for? Perhaps he is a tragic figure – a patriot who was able to fulfill an American dream? What about the only “true” superhero – dr. Manhattan? His personality is a consequence of his godlike skills. Does he feel something anymore? Isn't it ironic that his existence warrants the peace, yet at the same time it increases tension between the superpowers?Is Rorschach – the self-rightous crime fighter representing the ultimate justice or just a crazy hateful man that should be stopped at any cost?
During the movie I literally felt hairs on my back rising – the scenes with dr Manhattan and Rorschach were intense. A lot of violence is depicted in the movie. I do not enjoy it particularly – that is one of my gripes with Tarantino. Nevertheless, I felt that in “Watchmen” violence was not in a focus. It served a goal – to shed more light on the characters. Interestingly, the most violent hero was also the most tragic – Rorschach. As for the others – dr Manhattan's deeds felt like acts of god or a nature. There was something primeval in the scene where he single-handedly wins Vietnam war. Manhattan is not human any more – it just causes awe and reverence.
I cannot comment much on the way the movie was shot, on quality of special effects or character portrayal by actors. I do not like to do that because I am not trained nor interested in criticizing art of movie making. I am more interested in the story and characters than in movie craftsmanship. I can just say that “Watchmen” did not seem to be particularly lacking on the technical side of things – not when compared to other blockbusters. As for actors - I could not care less who actually portrayed them but I was very impressed by both Rorschach – especially in unmasked form and dr. Manhattan. The latter mainly for an excellent depiction of an entity that is not human anymore.
I think that people that look for pure entertainment are going to be a little bit disappointed. The intrigue may be a bit hard to follow and there is a lot of talking. If you like interesting story and morally ambiguous characters you may find it really absorbing. After seeing “Watchmen” I feel very much like after “V for Vendetta” - left questioning the choices made by characters in a face of a plausible crisis.
Now let's talk a bit about the “Misspeled Bastards” - or slightly more correctly “Inglourious Basterds“. Yes, I admit I liked “Pulp Fiction” quite a lot. On the other hand, I was not to thrilled by “Kill Bill”. Well what I expected? There seems to be a rule that seeing violence against zombies and movie-type Nazis is ok. I was never to concerned with fate of German soldiers in “Dirty Dozen” or “Where eagles dare”. On the other hand “Saving private Rayan” left me with the sense of horror, depicting war in such a realistic manner. I expected that “Basterds” will go into the first category and I was not far off. There were great scenes in this movie – full of suspense, so that I felt like I was sitting on a needles. I was moved by the interrogation of French farmer by evil gestapo officer Landa. I think that scene in the bar with British agent blowing up his cover by having wrong accent was great. Then there were scenes with Basterds – a Jewish commandos. These were just plain horrible. I know that this was a movie about movies and not history but still sheer stupidity of these scenes was making me cringe. Hej - I started to feel bad about poor Germans. No small feat in a movie about evil Nazis! I cannot fathom why the director went for such a total “revenge fantasy” instead of making a more believable history? At a risk of making a serious spoiler I will say – come on! Killing Hitler in the cinema? It reminds me a first rule of well behaved time traveler - “Do not go to kill Hitler”. And another one - “The first time everyone tries”. Well in this movie nowhere there is a mention of the fact that this is an alternative history. It is more like a bedtime fantasy – “if I was a badass hero and I could kill Hitler - I would totally do that!”.
I guess that my criticism comes from the fact that I am much more into books than into movies. Perhaps the movie is a game of a postmodernist - what obscure movie are we ripping off right now? I would say then that “Shrek” did it much better and the plot was way, way over this lose connection of stupid scenes that is called a movie. Perhaps if I was American I would enjoy myself knowing that my country kick ass. Maybe if I would be a Jew I would feel some sort of katharsis. Unfortunately, I am a Pole that lived in a small village next to a monument erected in memory of dozens of peasants that were burned alive because of resistance offered by partisans to the Germans. It is hard to enjoy this sort of story knowing that in reality killing one German would mean death of many innocent persons – shot, hanged or burned. I would not like to be in a skin of a officer deciding about execution of German officer. I firmly believe that this movie would be much better if it was based in slightest on history. Contemplate this or this. I am sure that there are many more examples.

Honor Harrington for president!

I have just finished reading the fourth book in “Honorverse” series by David Weber. It is entitled “Field of Dishonor” and takes place directly in the aftermath of the “Short victorious war”. I have a special place in my heart for Harrington series. I am fully aware that it will never take a place in the SF hall of fame and Weber's creation is far below the pinnacles of Science Fiction literature such as works of William Gibson's, Neil Stephenson, Asimov, Heinlein et cetera. Yet, I feel such a sheer joy and excitement while reading about brave captain's exploits that I cannot stop myself from picking up consecutive books in the series. The whole cycle tells a story of Honor Harrington, a woman serving in Royal Manticoran Navy as a captain of space warships. She is a larger than life figure – a genius strategist, brave leader, loved by her soldiers, an honest person among scheming politicos and admirals. In a way she reminds me Paul Atreides from Frank Herbert's “Dune” - there is no way such a virtuous person could possibly exists, yet if she did people would sacrifice a lot for her – as they do in these books. She opposes villainous, colorful enemies such as Pavel Young – corrupt nobleman that disregards other humans as toys to be played with and discarded when used, as well as numerous enemies of her kingdom's archenemy – The People's Republic of Haven. The setting is rich in both political intrigue and spectacular battles, full of interesting characters and societies. It is not exactly my favorite type of science fiction – it does not deal with social consequences of technological development. It does, on the other hand, use few scientifically impossible concepts to create a believable basis for a setting and then rigorously sticks to it. So yeah, FTL works, and the drives have a weird side effect that enables return to XVIII-XIX century naval tactics to the cosmic field of battle – but this scientific impossibility is a small price to pay for such a nifty setting. It is a series that will be a pure pleasure for people interested in military, less so for the rest of people. I myself was never particularly interested in war stories but I cannot help but enjoy adventures of Harrington. As a side effect – Harrington's seems to me to be the most awesome female character I ever read about – in the “She kicks ass on the massive scale” sense of awesome, so I guess it makes me a bit less of a male chauvinistic pig with every book I read, which can only be a good thing.
If you are not afraid of high adventure in space – read David Weber!

SFFiH numer 25 - recenzja

Staram się nadrabiać zaległości w czytaniu SFFiH. Idzie mi to jak po grudzie. Na półkach piętrzą się stosy nieprzeczytanych książek, na dysku czekają rozliczne pdf-y z naukowymi pracami, z którymi powinienem był się zapoznać przed miesiącami. Do tego internet kusi ciekawymi newsami, filmami itp. Mimo wszystko od czasu do czasu sięgam na półkę po kolejny numer SFFiH, aby nacieszyć się polskimi opowiadaniami.
Ostatnio dotarłem do numeru 25 z listopada 2007. Jak tak dalej pójdzie, to na bieżąco będę czytał to czasopismo na emeryturze.
W tym numerze spodobała mi się „Infernalizacja” Piotra Patykiewicza – przynajmniej jej pierwsza część. Zapowiadało się na prawdę na niezły horror. Szkoda, że końcówka zmieniła się w dziwaczny szpiegowsko/anty-islamski paszkwil. Rozumiem, że autor chciał uzasadnić wydarzenia, jakie zaszły w wykreowanym świecie, ale powstało dziwactwo. Podobał mi się pomysł żony głównego bohatera gotującej mu piekło – ale co w tym wszystkim robiły służby specjalne? Dziwne i trochę rozczarowujące. Czytało się jednak dobrze, dawało do myślenia i pierwsza część wciągnęła mnie niepomiernie, więc z zainteresowaniem przeczytam kolejne produkcje tego autora.
„Zdarzenie na Kaiser-Re” Andrzeja Miszczaka – dobre, krótkie opowiadanie SF. Czekam na więcej.
„Stara Gwardia” Dawida Juraszka nie wzbudziła we mnie specjalnego entuzjazmu. Bardzo lubię opowiadania o Xiao Longu, z pewnością sięgnę po „Białego Tygrysa”, ale tekst o Cairenie był rozczarowujący. Może to zbyt ostro powiedziane – przeczytałem opowiadanie z zainteresowaniem, widzę potencjał na dalszy ciekawy rozwój bohatera i świata przedstawionego. To, co mnie zawiodło w tym tekście to kompletny brak realizmu dotyczący pułapek w grobowcu Cesarza, który jakoby został pochowany w nim przed tysiącami lat. Czytając tekst fantasy oczekuję, że twórca nie będzie mnie zmuszał do zawieszania niewiary ponad miarę. Zrozumiem magię, czy smoki, zrozumiem poruszające się terakotowe rzeźby – dobry pomysł do konwencji. Ale komnata ze strzałami przebijającymi się przez kamień, które następnie powracają do „magazynków” celem powtórnego wykorzystania – powiem kolokwialnie „bez jaj”. Nie chcę zrzędzić, sam nie mam się czym pochwalić, ale jako czytelnik proszę pisarza o nie utrudnianie mi cieszenia się jego skądinąd świetną twórczością.
Na konie mój ulubieniec z tego numeru - „Struktura” Wojciecha Piechoty. Dobre opowiadanie hard science fiction w stylu klasycznym – to znaczy nie „zabili go i uciekł”, ale historia o poznaniu nieznanego. Jestem biologiem, który interesuje się komputerami i wiele razy zastanawiałem się nad problemami przedstawionymi przez autora. Za takie teksty cenię gatunek science fiction. Może przydałoby się trochę przemocy i brutalności oraz głębszych interakcji pomiędzy postaciami, ale nie ma co zrzędzić – gratuluję dobrej roboty.